- 01
- 02
- 03
- 04
- 05
- 06
- 07
- 08
- 09
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37
- 38
- 39
- 40
- 41
- 42
- 43
- 44
- 45
- 46
- 47
- 48
- 49
- 50
- 51
- 52
- 53
- 54
- 55
- 56
- 57
- 58
- 59
- 60
- 61
- 62
- 63
- 64
- 65
- 66
- 67
- 68
- 69
- 70
- 71
- 72
- 73
- 74
- 75
- 76
- 77
- 78
- 79
- 80
- 81
- 82
- 83
- 84
- 85
- 86
- 87
- 88
- 89
- 90
- 91
- 92
- 93
- 94
- 95
- 96
- 97
- 98
- 99
- 100
- 101
- 102
- 103
- 104
- 105
- 106
- 107
- 108
- 109
- 110
- 111
- 112
- 113
- 114
- 115
- 116
- 117
- 118
- 119
- 120
- 121
- 122
- 123
- 124
- 125
- 126
- 127
- 128
- 129
- 130
- 131
- 132
- 133
- 134
- 135
- 136
- 137
- 138
- 139
- 140
- 141
- 142
- 143
- 144
- 145
- 146
- 147
- 148
- 149
- 150
4:1-8 苦难中的喜乐。像第3篇一样充满危机意识,不是表现出哀叹,而是更坚定的信靠。虽然诗人身处极度困苦,仍能沉着应对,因他已经历过神的帮助。因8节,本诗亦被称为“夜晚的祈祷”。
4:1 诗人向神祈求三件事:①求你应允我;②求你怜恤我;③听我的祷告。神过去成就过诗人的祈求,故诗人坚信神必再次垂听他恳切的祈求。
4:2-5 警告仇敌。诗人以信心责备、敌挡仇敌。这勇气源于:①信仰的自豪;②确信神必帮助。
4:2 你们这上流人哪: 强调人的无能与有限。
4:6 谁能指示我们: 可能是无神论者的嘲讽,也可能是怀疑者要看到见证、或绝望的叹息。面对丧失勇气和盼望的呻吟,诗人盼望出现光明,引领他们走出黑暗(约3:19-21)。